Landschaftsverband
Stade: Plattdeutsche Texte, nicht nur für den
plattdeutschen Schüler-Lesewettbewerb im Elbe-Weser-Dreieck:
Lesehilfe: Lies a,
aa, ah, o, oh, oo wie "o"
in Sorgen; g, gg wie "ch" und das "t"
am Wortende nicht mit.
Dat reine
Taschendook
Von Anna Birreck
Vör so etwa föftig
Johr güng dat in de School noch bannig anners
to as hüdigendags. Dor herrsch noch "Zucht und
Ordnung und Sauberkeit," wie de ole Lehrer Harms so schön
to seggen pleeg. Mit de Sauberkeit güng dat no 'n Morgengebet
forts los. "Hände auf den Tisch," kommandeer de
Schoolmester , un denn stook he stiefbenig mit 'n Lineol in
de Hand den Middelgang hindol un keek niep rechts un links
no de lütten Hannen, de ortig op 'n Disch legen, dorbi
harr wohl so mancheen gern de Fingers beten krumm mokt, dat
de Nägels nich so to sehn weern, wenn he op 'n Schoolweg
in Winter al 'n Sneeballslacht achter sik harr orrer Steen socht
harr. Wenn Lehrer Harms denn so'n poor Arbeitshann to sehn kreeg,
hau he dor batz een mit sien Lineol rop. Dat smatt ganz bannig.
Denn geevt noch de Ermohnung: "Morgen hast du deine
Dreckpfoten sauber, verstanden?" Dormit weer de Sook
afdoon.
Slimmer weer dat, wenn he den
Gang trüchkeem. "Taschentücher vorzeigen,"
gnarr sien scharpe Stimm. Wehe den, de keen rein Snuuvdook
vörtowiesen harr. De müß twintig mol
opschrieven "Ich muß ein sauberes Taschentuch mit zur
Schule nehmen." Den lütten Jochen schööt dat
hitt dör 'n Kopp. He harr sien Taschendook vergeten. Un dat
bi so 'n fein Winterweer, wo doch de ganze Klass sik an 'n
Nomiddag bi'n Klütenbarg to 'n Sledenföhrn dropen
dä. He müß nu wohl to Huus blieven un twintig
mol dissen verdreihten Satz opschrieven.
In siene Not keem em een
Idee. He grapsch an 'ne Siet in sien Büx un versöch, een
Zippel von sien Linnen Hemd hochtoteen. All heeln se ehre
Taschendöker hoch, bloots Jochen sien witten Zippel keek man
eben över de Bank ruut. "Höher bitte, Jochen,"
verlang Harms. De kunn goot
snacken. Jochen reet sien Hemdslippen so hoch, as de Pullover un
de Hosendregers dat man jichens toleten. "Noch höher,"
bölk de Schoolmester. Jochen reet dor noch mol an, man, höger
güng dat nich. "Höcher gehts nicht, Herr Lehrer,"
sä Jochen mit verzogte Stimm. Do sehg de Lehrer
överhaupt erst, wat dor los weer, un em keem trotz all sien
Vergrelltheit meist dat Smustern an. He wurd over ok glieks
wedder ernst un schimp:" Das ist ja eine Frechheit
ohnegleichen. Was mache ich blos mit dir, du ungezogener Bengel!"
Jochen sehg sien
Sledenföhrn in wiede Ferne rücken. Vuller Angst keek he
sien Lehrer an un stöter: "H herr H ha ha rms, ka kann
ich denn nicht mo morgen zwei reine Ta taschendökers
mitbringen, von we wegen den Schnee u un das Schlittenfahrn un so,
bitte!"
Dorop kunn Harms
sien Lachen eenfach nich mehr loten. Em weer wohl ok to
Bewußtsien komen, dat he ok mol 'n lütten Jung wesen
weer, de in 'n Winter gern Sleden föhrt weer. He sä:
"Meinetwegen, einmal will ich 's durchgehen lassen. Wenn ihr
fleißig mitarbeitet, dürft ihr sogar alle eine
Stunde eher nach Hause gehen." |