L A N D S C H A F T S V E R B A N D S T A D E : P L A T T D E U T S C H E T E X T E
Landschaftsverband
Stade: Plattdeutsche Texte, nicht nur für den
plattdeutschen Schüler-Lesewettbewerb im Elbe-Weser-Dreieck:
Lesehilfe: Lies a, aa, ah, o, oh, oo wie "o" in Sorgen; g, gg wie "ch" und das "t" am Wortende nicht mit.
"So ein Tag..."
Von Hinrich Gerken
Von Ansehn kennen se em alltohoop. Ober wie he heten dä un wo he herkööm, dat wüß keeneen. Dreckig un mit afreten Tüüch, nich rasiert un nich kämmt, un denn dat grimmige Gesicht! Nee, mit so enen Keerl kunnen se doch nich snacken! Wenn he dor an den Diek seet un in dat Woter keek un sik sünnen dä, denn möken se enen wieden Bogen üm em. Un wenn he mit sien beiden Plastiktaschen de Stroot langskööm, denn güngen de annern al bitieden op de annere Siet. Dat wöör al genoog, wenn he dor foken op de Bank seet un de Lüüd sien Mütz hinhööl to 'n Geldrinsmieten. Un jümmer möök he een böös Gesicht. Keen Minsch hett em mol lachen sehn, de ganzen Johren nich. Nu seet he dor wedder op de Bank. Dor harr he de letzte Nacht woll slopen. He tell dat Geld, dat se em güstern in de Mütz smeten harrn. De Groschens un Penns bröchen jüst nich veel. Ober een Markstück wöör ok dorbi. Dat reck woll jüst ut för enen halben Buddel Kööm to 'n Opwarmen. He pack de Wulldeek tohoop, nöhm de beiden Plastiktaschen un möök sik op den Weg no dat Geschäft, wo he Wien oder Kööm oder Likör köpen kunn. As he noch mit 'n brummsch Gesicht in den lüttjen Loden stünn un sik enen halben Buddel Kööm afmeten leet, do höör he op eenmol achter sik een Stimm: "Ichliebedich!" He verjoog sik meist un dreih sik üm. Dor harr doch eben een mit em snackt! Ober he kunn kenen Minschen sehn.
Blots blangenan in dat Büro stünn een Käfig mit'n Papagei dor in. Un denn höör he noch eenmol de Stimm: "Ichliebedichichliebedich! " Nu wüß he dat: De Stimm, de meen em. Un wat harr se to em seggt? Sowat harr he in sien Leben noch von kenen Minschen to hören kregen. Sien Ogen füngen op eenmol an to lüchten, un öber sien stoppelig un grimmig Gesicht töög sik een fründlich Lachen. Dor harr een mit em snackt! Un de harr ganz gewiß em meent! Un he harr dat ok genau verstohn.As he sienen Kööm betohlt harr, güng he wedder no buten. He lach un hööl den Kopp no boben un süng, jümmer wedder datsülbe Leed: "So ein Tag, so wunderschön wie heute ... Dor harr een to em seggt: "Ich liebe dich"! Un dat glieks dreemol! "Wat hett de Keerl denn?" sään de Lüüd, de em in de Mööt kömen. "He singt un lacht jo un is to anner Tiet doch jümmer so brummelig!" Ober se güngen doch leber röver op de annere Strotensiet.
